عزّت و ذلّت
عـزّت و ذلّـت
به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر
و سلام بر عزّت بخش اهل ایمان
**************
قسم به نور که فیض سحر نخواهد مرد
چو هست ریشه وساقه، ثمر نخواهد مرد
کسوف، عزّت خورشید نمی کاهد
خسوف رخ بدهد هم، قمر نخواهد مرد
میان آتش نمرود زنده ماند خلیل
که رود بین لهیب و شرر نخواهد مرد
(بخشی از شعر سجاد شاکری)
***************
فریاد(هَیهاتَ مِنَّا الذِّلَّة) سیّد الشّهدا، درنینوا، طنین عزّت طلبی و آزادگی همه ی دلدادگان کوی حسین(ع) درطول تاریخ خونبار شیعه است. ودغدغه ی همیشه ی آزادگان این است که راه رسیدن به عزّت وسرافرازی کجا است؟. وعزیزان تاریخ چه کسانی هستند؟ و... وچه عواملی باعث ذلّت انسان می شود؟ چگونه می توان عزیز بود و...؟
مفهوم عزّت وذلّت:
واژه ی عزّت و صفت عزیز در فرهنگ اسلامی، معنای خاصّی دارد که با آنچه دربین مردم متداول می باشد متفاوت است. عزّ دراصل به معناو مفهوم شدّت، غلبه و توانائی است، وعزّت، رفعت وقوّت را می رساند. چنان چه عزیز از صفات واسمای حسنای الهی می باشد:
« فَاِنَّ العِزَّةَ لِلّه جَمیعاً – همه ی عزّت وغلبه از آن خدا است – 139 نسا » او قاهر وغالبی است که درهیچ شرایطی مغلوب نمی شود.
عزّت در زبان فارسی به معنای سرافرازی، بزرگواری، کرامت انسانی، ارجمندی وشرافت، وضدّ ذلّت است. امّا در فرهنگ قرآن وعترت، عزیز به کسی می گویند که در زندگی شکست ناپذیر است. برتمامی قدرت ها غلبه یافته وپیروزی را به دست آورده است. عزّتمندی مردم یعنی آن که در برابر هر منطقی وهر حرکتی صلابت دارند وقوی هستند.
عزّت در آدمی صفتی است قریب به حالت تکبّر، که اوّلی پسندیده، ودوّمی مذموم است. عزّت ّ شناخت مرتبه ی راستین وواقعی هرکس، وقرار دادن خویشتن درجایگاهی است که باید قرار گیرد. ونیز ارج نهادن به چنین منزلتی که با اهتمام وگام نهادن در طریق فضیلت به دست آمده است.
امّا تکبّر، نوعی جهالت نسبت به موقعیّت خویش بوده و فردیکه به چنین صفتی مبتلا می گردد خود را در مقام برتر از دیگران قرار می دهد. بدون این که شرایط، شایستگی وتوانائی آن را داشته باشد.