ظلمات
ظُلُمات(تاریکی ها)
به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر
و به یاد نور خدا در تاریکی های زمین، امام مهدی(ع)
بیهوده مجوی آب حیوان
در ظلمت خویش چون سکندر
قرآن، نور و پیام آور نور، درآیه ی 257 بقره پیام می دهد:
« اَللهُ وَلِیُّ الَّذینَ آمَنُوا یُخرِجُهُم مِنَ الظُّلُماتِ اِلَی النُّورِ وَالَّذینَ کَفَرُوا اَولِیائُهُمُ الطّاغوتُ یُخرِجُونَهُم مِنَ النُّورِ اِلَی الظُّلُماتِ اُولئِکَ اَصحابُ النّارِ هُم فیها خالِدونَ »
(خداوند ولیّ وسرپرست کسانی است که ایمان دارند. آن ها را از تاریکی ها به نور خارج می کند و کسانی که کافرند سرپرستانشان طاغوت هستند که آن ها را از نور به تاریکی ها خارج می سازند. آن ها همنشینان آتشند و در آن جاودان خواهند بود)
انسان ها از آن زمان که نور وجود برآن ها تملیک می شود براساس فطرت پاکشان شتابان به سوی نور پر می کشند، امّا در مسیر زند گی گاهی گرفتار ظلمات و تاریکی هائی می شوند که سر از حیرت و سرگشتگی و تباهی و ضلالت در می آورند.
آن چه که معروف است این است که ظلمت و تاریکی در مقابل نور است و برخلاف عقیده ی گروهی، ظلمت امر عدمی نیست. یعنی تنها به مفهوم عدم نور نیست. بلکه خود امری وجودی است. وجودی مثل وجود سیاهچاله ها.
ظلمت از نظر ظاهری، تاریکی است و نبودن کورسوئی از نور و امّا در معنای باطنی، ظلمات به معانی سیاهی و تباهی، جهل و نادانی، کفر و فساد و... است. در کتاب انجیل یوحنّا می خوانیم: «یوحنّا می گوید: من از تاریکی کفر به روشنائی آمدم و به تاریکی باز نروم»