مهاجر قم
مهــاجـر قــم
به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر
اَلسَّلامُ عَلَی المَعصُومَةِ الطّاهِرَةِ المَرضِیَّةِ
*************
خاتون شهر آینه هائی بزرگوار
زهرای شهر یثرب مائی بزرگوار
چشم ملک ندیده دمی سایه ی تو را
ناموس بارگاه خدائی بزرگوار
این قوم را به راه حقیقت کشانده ای
موسای بی عبا وعصائی بزرگوار
برشانه های باد جهاز تو حمل شد
فرمانروای ملک سبائی بزرگوار
گم کرده ایم کعبه ی حاجات وآمدیم
نزد شما که قبله نمائی بزرگوار
باران رحمت ازلی سهممان شده
بی شک دلیل فیض شمائی بزرگوار
(قطعه ای از شعر وحید قاسمی)
دهم ربیع الثّانی مصادف است با رحلت حضرت فاطمه ی معصومه(س) در سال 201 ق در شهر قم.
آن حضرت معروف به کریمه ی اهل بیت(ع) دختر امام کاظم(ع) و نجمه خاتون، و خواهر امام رضا(ع) در سال 201 ق برای دیدار برادرش امام رضا(ع) در توس، از مدینه با کاروانی از بستگان و خویشان راهی ایران شد. کاروان وقتی به ساوه رسید، دچار جنگ سختی با دشمنان اهل بیت(ع) شد، و همه ی برادران و برادرزادگان حضرت معصومه(ع) به شهادت رسیدند و زن ها تنها ماندند. فاطمه ی معصومه پس از دیدن صحنه های دلخراش جنازه های عزیزانش به سختی بیمار شد (و بنا به نقلی حضرت را هم مسموم کردند.) وی پس از این جریان به اطرافیانش گفت او را به قم ببرند.
چون خبر بیماری حضرت معصومه به آل سعید رسید، تصمیم گرفتند خدمت او بروند و از وی درخواست کنند به قم بیاید. در این میان موسی بن خزرج اشعری – یکی از اشعریان قم – و از شیعیان و یاران امام رضا(ع) – در این کار بر دیگران پیشی گرفت و خدمت فاطمه ی معصومه رسید، مهار شتر او را گرفت و فاطمه ی معصومه را وارد قم کرد، وبه خانه ی خود برد. 17 روز در خانه ی موسی بن خزرج ساکن و به عبادت و راز و نیاز مشغول بود و از دنیا رفت. اکنون این خانه و عبادتگاه در قم به ستّیّه یا بیت النّور مشهور است.(منتهی الآمال 2/379 و تاریخ قم)
صفات و ویژگی های ممتاز حضرت فاطمه ی معصومه(ع)
اگر تاریخ تولّد ایشان بر اساس نقل مورّخین معاصر سال 173 ق باشد، تنها 24 سال دوران زندگی ایشان طول کشیده است. امّا با این جوانی و کمی سنّشان ویژگی های معنوی فراوانی دارند که ایشان را در بین زنان و دختران دیگر ائمّه(ع) ممتاز کرده است.
حضرت با القاب طاهره، حمیده، بِرِّه، رشیده، تقیّه، نقیّه، رضیّه، مرضیّه، سیّده و اخت الرّضا معروف است و معروف ترین لقب ایشان – معصومه – است که امام رضا(ع) در روایتی ایشان را به این لقب نام برده اند:
« هرکس معصومه را در قم زیارت کند مانند کسی است که مرا زیارت کرده است »(زاد المعاد 547)