زیباتر از عشق

زیباتر از عشـق

 

**********

به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر

و به یاد ولیّ خدا زیباترین یوسف هستی

************

دست زنان بریده از دیدن ماه مصر شد

من رخ تو ندیده و سینه ی خود دریده ام

**************

روز 25 بهمن ماه امسال(1398) مصادف است با 19 جمادی الثّانی، سالروز ازدواج حضرت عبدالله با جناب آمنه، پدر و مادر عزیز و گرامی حضرت رسول(ص) ، حبیب خداوند، و رحمت برای جهانیان.

و روز 26 بهمن ماه نوید بخش حلول 20 جمادی الثّانی، سالروزمیلاد محبوبه ی خدا، حبیبه ی مصطفی، حوریّه ای در سیمای انسان، سیب بهشتی، همتای مرتضی، ومحبوبه ی جهان هستی، حضرت فاطمه ی زهرا(س) و... روز زن و... است.

وهمچنین روز 25 بهمن ماه، مطابق است با 14 فوریه، سال روز معروف(ولنتاین - روزعشق – روز عُشّاق) در فرهنگ مسیحی.

روز(ولنتاین و یا والنتاین ) که همچنین به نام عشق و یا روزعشّاق شناخته می شود، در فرهنگ مسیحی سده های میانه وسپس فرهنگ مدرن غربی، روز ابراز عشق است که این مناسبت هرسال در روز 14 فوریه برگزار می شود. سابقه ی تاریخی روز ولنتاین به جشنی که به افتخار قدّیس والنتین در کلیساهای کاتولیک برگزار می شد، باز می گردد.

طبق روایات مسیحی، سِنت ولنتاین، کشیش معبدی در نزدیکی رم بود که در 14 فوریه ی سال 269 میلادی به دستورامپراطور کلادیوس دوّم، و به دلیل کمک به تعدادی زوج های جوان سرباز مسیحی برای ازدواج – علیرغم دستور امپراطورمبنی برممنوعیت ازدواج آنان – گردن زده شد. امّا ساکنان روم، کشیش والنتاین را فراموش نکردند وحتّی کلیسائی را به یاد او نامگذاری کردند. به تدریج نیز ولنتاین به قدّیس حامی عاشقان تبدیل شد.

 درجامعه ی اسلامی مناسبت های مذهبی مانند اعیاد و میلاد های ائمّه وعزاداری ها، به عنوان بزرگداشت شعائردینی مورد توجّه بوده وهستند، امّا در طیّ سال های اخیر برخی از مسلمان ها به تقلید از غربی ها(روز ولنتاین) را به عنوان روز عشق جشن می گیرند وبه آن احترام می گذارند و...

واین باعث تأسّف است که در جامعه ای که پیامبر و رهبرانش قرن ها قبل اعلام می دارند که:(آیا دین جز محبّت است؟) وسراسر تعلیمات وپایه های تربیتی آن درس محبّت و مودّت و عشق است، چگونه فریفته ی تبلیغات بیگانگان می شود و همه ی ارزش های مکتب خود را فراموش می کند.

ادامه نوشته

مژده ی مسیح(ع)

مــژده ی مسـیح(ع)

 

**********

به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر

و سلام برگل نرجس و گل مریم

***********

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید

از غم و درد مکن ناله و فریاد که من

زده ام فالی و فریاد رسی می آید

**************

2020 سال از میلاد حضرت مسیح(ع) می گذرد، آغاز سال میلادی وعید کریسمس برپیروان آزاده ی ادیان ابراهیمی مبارک باد.

حضرت عیسی بن مریم، پیامبر بزرگ الهی و اولوالعزم درروز 25 دسامبر سال اوّل میلادی، 622سال قبل از هجرت پیامبر اعظم(ص) ، دربیت لحم، واقع در سرزمین فلسطین به دنیا آمد.

حضرت مسیح(ع) به فرمان خداوند به گونه ای اعجاز آمیز، از مادری باکره ومقدّس متولّد شد، وسپس در گهواره شروع به سخن گفتن کرد و پیامبری خود را بشارت داد.

قرآن بسیار زیباتر از متون انجیل ها از عیسی ع و مادرش، مریم مقدّس سخن می گوید :

« ودراین کتاب از مریم یادکن، آن گاه که از کسان خود درناحیه ی شرقی بیت المقدس خلوت گزید. ومیان خود و آن ها پرده ای افکند(تاخلوت گاه عبادتش باشد) پس روح خود را به سوی او فرستادیم تا به شکل بشری خوش اندام براو نمایان شد. مریم : گفت من از توبه خدای رحمان پناه می برم اگر پرهیزگار باشی؟ گفت من فقط فرستاده ی پروردگار توام برای این که به تو پسر پاکیزه ای ببخشم. گفت چگونه مرا پسری باشد با آن که دست بشری به من نرسیده وبدکاره نبوده ام؟ گفت فرمان چنین است پروردگار تو فرمود : آن برمن آسان است وبرای این است که اورا آیتی برای مردم قرار دهیم و رحمتی از جانب ما باشد واین امری حتمی است. پس مریم به او حامله شد وبا او درنقطه ای دور دست خلوت گزید. آن گاه که درد زایمان اورا به سوی تنه ی نخلی کشاند گفت ای کاش پیش از این مرده بودم ویک یره فراموش شده بودم. پس از طرف پائین پایش اورا صدا زد که غم مدار، پروردگارت زیرپای تو چشمه ی آبی پدید آورده است. واین تنه ی نخل را به طرف خود تکان ده که برتو رطب تازه بریزد. وبخور وبنوش وچشم روشن دار. پس اگر کسی از آدمیان را دیدی بگو من برای خدای رحمان روزه نذر کرده ام وامروز مطللقاً بابشری سخن نخواهم گفت »(مریم آیات 16 تا 26)

حضرت مریم(س) اضطرابی عجیب درونش را فراگرفته بود، امّا گام هایش را محکم واستوار برمی داشت. « کودکی را که در آغوش داشت به نزد قومش آورد، گفتند : ای مریم کاربسیار عجیب و بدی انجام دادی، ای خواهر هارون، نه پدرت مرد بدی بود ونه مادرت زن بد کاره ای »

ادامه نوشته

تربیت دینی و قرآنی در عصر حاضر

تربیت دینی و قرآنی در عصر حاضر

 

به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر

 

تقدیم به کمیل بن زیاد تربیت شده دلباخته علی(ع)

که امامش به او فرمود:

(ای کمیل، رسول الله(ص) را خداوند تربیت فرمود

و رسول خدا مرا تربیت کرد و من مؤمنان را

تربیت خواهم نمود)

(مستدرک الوسائل جلد17 صفحه267)

پیش گفتار:

مقوله ی اساسی و مهم تربیت، روش های تربیتی، مؤلّفه های اخلاقی و تربیتی، آن هم تربیت دینی و قرآنی، که هم با شرایط فرهنگی اجتماعی دنیای امروز و هم با معیارهای اسلامی و الهی هماهنگ باشد، و در عین حال مبنای تربیت نسلی منتظر، آماده و شایسته خدمتگزاری به ساحت قدس ولی عصر ارواحنا فداه باشد، مستلزم شناختی عمیق و همه جانبه از اوضاع مختلف دنیای امروز، آسیب ها، گرایش ها، و هم اصول مبانی عمیق تربیت دینی و مهدوی، و هم تلاش و تکاپوی بسیار و جهاد مستمر علمی در این راه و در سایه ی عنایات خداوند و توجّهات ولی عصر(عج) - امام زمان(عج) است.

چالش بزرگ جوامع اسلامی

یکی از چالش های بزرگ جامعه ی اسلامی در عصر حاضر این است که با توجّه به شرایط پیچیده و حادّ دنیای امروزکه به آن بطور اجمال اشاره خواهد شد، امکان تربیت دینی برای حفظ نسل امروز و آینده وجود دارد یا خیر؟ و اصولأ عنوان تربیت دینی جایگاهی در فرهنگ دنیا خواهد داشت یا خیر؟ برای درک اهمیت مسئله به چند نکته باید اشاره کرد:

1- اصولأ پویائی هر نظام تربیتی به شرایط خاصّی وابسته است:

الف: اصول، روش ها و کارکرد های خود را از حالت توقف، رکود و ایستائی خارج کند.

ب: اصول و مبانی خود را در برابر دگرگونی های محیطی، زمانی و مکانی زنده و شاداب نگهدارد.

ج: و اگر یک نظام تربیتی بدون توجه به دگرگونی شرایط، بخواهد از اصول و شیوه های معیّنی از گذشته به صورت ثابت بهره بگیرد دچار مشکل خواهد شد.

2- مهمترین خصیصه و امتیاز قرن حاضر، انقلاب ارتباطات است، ارتباطی که در تمام اعماق زندگی جوامع نفوذ کرده و همه ابعاد وجودی انسان ها و ملت ها را تحت الشّعاع خود قرار داده است. و وجه بارز و چالش آفرین انقلاب ارتباطات خصیصه ی ساختار زدایی آن است. این انقلاب جهانی تمام ساختارهای ذهنی، اخلاقی، تربیتی، فرهنگی، اقتصادی و... انسان ها را به هم ریخته است. و دنیای امروز در وجه ارتباطی خود دنیای یک قرن قبل نیست.

و مهم ترین ساختاری را که این انقلاب در دنیا با قدرت خویش به هم ریخته، ساختار تربیت دینی مخصوصأ در کشور های اسلامی است.

ادامه نوشته

اذان، آوای هستی (ویراست جدید)

اذان، آوای هستی

(ویراست جدید)

 

(معنا و مفهوم اذان و اقامه در سخنان ملکوتی امام علی(ع) )

***************

 

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ

« الله اکبر... اشهد ان لا اله الله... »

**********

برخیز که وقت صبح دیدن دارد

آوای خوش اذان شنیدن دارد

دل مست طنین نام احمد گشته

جان حال وهوای پر کشیدن دارد

**************

 

در آثارماندگاراهل بیت(ع) ، معارف واسراری نهفته است که، اگرجامعه ی اسلامی با آن ها آشنایی داشت بسیاری ازگره ها و مشکلات فکری وفرهنگی وعقیدتی جامعه حل و فصل می شد و فلسفه ها و عرفان های دروغین و افکار منحرف فرقه های ابداعی دردنیا، فضایی برای جولان نداشتند.

اذان یکی از ماندگار ترین شعارهای اسلامی است که دامنه ی تأثیر گذاریش سراسر جوامع اسلامی رافراگرفته است.

اذان به عنوان شعار مسلمانان در برابر شعار ادیان دیگر(مانند ناقوس مسیحیان) از مفهوم وقداست خاصی برخوردار است. تأثیر اذان درجامعه ی اسلامی از امورانکار ناشدنی است.

اذان درلغت به معنای اعلان یا اعلان نمودن است، در قرآن وروایات نیز معنای لغوی اذان ومشتقات آن به طور گسترده به کار رفته است چنان که قرآن در آیه ی 3 سوره ی توبه می فرماید:

(واذانی از جانب خدا ورسولش...)

اذان درشریعت اسلام اصطلاح مخصوصی است که از آن برای اعلان به ادای نماز و اعلام برای داخل شدن وقت نماز استفاده می شود.

اذان از تشریعیات توقیفی است که درسال اوّل هحرت اعلام شده است. این وظیفه مانند دیگر احکام توسّط خداوند جعل می شود وپیامبراکرم(ص) و اهل بیت ع فروعات آن را تبیین وروشن می کنند.

قرآن در آیه ی 9 سوره ی جمعه می فرماید:

(ای کسانی که ایمان آورده اید هرگاه ندای نماز جمعه بلند شد به سوی ذکر خدا بشتابید و...)

درتفسیر ندای نماز جمعه، اشاره شده که مقصود اذان نماز جمعه است.

امام باقر(ع) می فرمایند:

(وقتی پیامبر(ص) درمعراج به بیت المعمور رسیدند وقت نماز رسید و جبرئیل اذان گفت و رسول الله جلو رفت و نماز خواند و ملائکه وپیامبران به آن حضرت اقتدا کردند،) سپس حضرت بعد از بیان اذان فرمودند:(رسول خدا «ص» بلال را به همین صورت امر نمودند و او تاپایان عمر شریف آن حضرت به عمان صورت اذان می گفت) (کافی 3/ 302)

ادامه نوشته

عصر غیبت، عصر تمحیص

عصرغیبت، عصر تَمحیص

 

به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر

و به یاد ولیّ خدا امام مهدی(عج)

**************

تَمحیص: به معنای خالص شدن وخالص کردن دراثرامتحان وآزمایش های گوناگون است.

امتحان، ابتلا وآزمایش الهی یکی از سنّت های لایتغیّر خداوند درارتباط با بشر ازآغاز تاروز قیامت است. وربطی به زمان ومکان وموقعیّت خاصّی ندارد. این سنّت مربوط به چگونگی و فرآیند رشد وتکامل انسان وعامل ظهور وبروز استعدادهای اواست. هر انسان انتخاب گری برای این که نیّت وتمایل درونی خود را نشان دهد ونتیجه ی آن چه را برگزیده است آشکارا مشاهده کند، همواره در معرض امتحان وآزمایش است. همچنین کسی که ایمان خود به خداوند وراه هدایت الهی را اعلام می کند وبه ویژه کسی که در دوران سخت وفتنه انگیز غیبت، خود را منتظر واقعی امام زمان(ع) می داند نیز از این اصل کلّی مستثنی نیست، بلکه وارد آزمایش های ویژه وامتحان های خاص می گردد.

هر لحظه و هر ساعت از عمرما با ده ها وشاید صدها امتحان وآزمایش همراه می باشد. پیروزی یا شکست در این آزمایش ها سبب ساخته شدن ویا خسران وعقب ماندگی ما می گردد. خداوند در این باره می فرمایند:

« اَحَسِبَ النّاسُ اَن یُترَکُوا اَن یَقُولُوا آمَنّا وَهُم لایُفتَنُونَ – عنکبوت 2 – آیا مردم گمان می کنند که با گفتن این که ایمان آوردیم رها می شوند ودرمعرض آزمایش قرار نمی گیرند؟ »

وقرآن در ادامه ی داستان جنگ احد به شرکت کنندگان جنگ می فرماید:

سختی های جنگ را تحمل کردید(تاخدا کسانی راکه ایمان آورده بودند خالص گرداند، وکافران را نابود سازد – آل عمران 141) آزمون سخت شما باعث تمحیص وخالص شدن شما شد.

ادامه نوشته