ماه رجب

ماه رجب، و زیارت رجبیّه

 

************

به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر

وبه یاد ولیّ خدا امام مهدی(عج)

**************

ماه رجب آمد دل این پیر جوان کرد

در گوش من اسرار در اسرار بیان کرد

دستی زنوازش به سر من چو کشیدند

در اوج وعروجش دل من سیر جنان کرد

آن جا رجبیون همه آسوده و خوشحال

نازم به کسی که به من آن صحنه عیان کرد

خود سازی و خود سوزی من دید حبیبم

آغاز رجب، وارد شهر رمضان کرد

(بخشی از شعر عبدالمجید قرائی)

*************

درفضای بینش وفرهنگ دینی، زمان همچون مکان ظرف وقایع زیبا وزشتی بوده وهست که آن را با برکت ومقدّس ویا نحس وبی برکت می کند. در قرآن گاهی از ایّام الله سخن به میان آمده، که روزهای وقایع وحوادث عظیم ومهمّ در امّت ها ویا سرنوشت ملّت ها است. ویا از ایّام نحس، که روزگاران بلاها وگرفتاری ها وهلاکت های امّت های فاسد وتبهکار گذشته بوده است. (آیات 5 ابراهیم و 16 فصّلت)

در قرآن از شب ها وروزهائی مانند شب های قدر، ده شب اول ذیحجّه، شب معراج، و شب بعثت. و روز های اعیاد فطرو قربان و غدیر و جمعه و. . . به عنوان ایام ولیالی مبارکه نام می برد، چون لطف ورحمت خداوند به خاطر ارتباط نزدیک بندگانش با او در این زمان ها بسیار فراوان است.

از سوئی دیگر تشویق و ترغیب رسول خدا(ص) بربهره وری هرچه بیشتر از این فرصت ها، ارزش این ایّام را مضاعف می کند:

« درطول روزگارتان به دنبال خیر ونیکی باشید، و مترصّد وزش های رحمت الهی، زیرا برای خدا وزش هائی(نفحاتی) از رحمت او وزیدن دارد که به هر کس از بندگانش بخواهد نصیب خواهد کرد »

(کلمات قصار پیامبر خاتم 318)

ودربیانی دیگر می فرمایند:

« به درستی که از جانب پروردگارتان در طول زندگی شما وزیدن هائی است آگاه باشید، وخود را درکمین وزش های رحمت اوقراردهید. »(شرح نهج البلاغه 11/ 135)

یکی از آن نفحات(ایام وزش رحمت الهی) ماه رجب است.

پیامبراعظم(ص) فرمودند:

« ماه رجب، ماه بزرگ خدا است، وماهی در حرمت وفضیلت به آن نمی رسد وجنگ با کافران در این ماه حرام است. و رجب ماه خدا است، وشعبان ماه من است، وماه رمضان ماه امّت من است. »

(مفاتیح الجنان 240)

امام صادق(ع) در بیانی از رسول خدا(ص) نقل می فرمایند که:

« ماه رجب، ماه استغفار برای امّت من است، فراوان در آن از خداوند طلب مغفرت کنید. . . وماه رجب ماه(اَصَبِّ) خدا نامیده شده، زیرا رحمت حق برامّت من فراوان دراین ماه ریزش دارد. وماه(آصم ّ) نامیده شده زیرا درآن ازجنگ با مشرکان نهی شده است. و آن از ماه های حرام است »(النوادر 18)

و امام موسی کاظم(ع) می فرمایند:

« رجب نام نهری در بهشت است که سفیدتر از شیر و شیرین تر از عسل است، هرکه یک روز از ماه رجب روزه بگیرد خداوند او را ازاین نهر می آشاماند. »(من لایحضره الفقیه 2/92)

ادامه نوشته

عفّت و پاکدامنی

عفّت و پاکدامنی

 

به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر

و به یاد ولیّ خدا امام مهدی(عج)

************

از عفّت و طهارت و پاکی و روشنی

دایم وجود خویشتن اندر حصار دار

دنیا چو خانه ای است تو را برسر دو راه

این خانه در تصرّف خود مستعار دار

************

نارس بودی، حیا شکوفایت کرد

ایمان تو نامدار دنیایت کرد

یک سکّه ی بی رواج بودی ای ماه

این چادر شب بود که زیبایت کرد

*************

از ثمرات مهم واصلی شرم وحیا، فضیلت مهمّ عفّت وپاکدامنی است. عفّت و پاکدامنی مانند شرم وحیا از اساسی ترین پایه ها ومبانی تربیت دینی است، که امام علی(ع) درعبارت های زیبائی می فرمایند:

« اصل و اساس مردانگی عفّت و پاکدامنی است.» و « عفّت و پاکدامنی شیوه و روش زیرکان است » و « عفّت و پاکدامنی اصل و اساس هر خوبی وخیر است »(غررالحکم)

معنای عفّت:

عفّت، عبارت است از حاصل شدن حالتی برای نفس و جان آدمی است که به وسیله ی آن از غلبه وتسلّط شهوت جلوگیری می شود. واصل آن بسنده کردن در گرفتن چیز اندک است. و طلب عفّت و پاکدامنی و باز ایستادن از حرام(استعفاف) نام دارد.

عفّت در اصطلاح اخلاق، یعنی قوّه ی شهوت در خوردن و آمیزش جنسی و در کلام مطیع عقل باشد. و از چیزی که عقل و شرع نهی کرده اجتناب نماید. واین حدّ از اعتدال در شرع ستوده شده است.

جلوه های گوناگون عفّت و پاکدامنی:

البتّه وقتی دربیان معنای عفّت، صحبت از ایستادگی در برابر شهوات است. فقط شهوت جنسی مراد نیست، بلکه مفهوم عام آن(میل شدید) مراد است. مثل شهوت ثروت ومال، شهوت ومیل شدید به مقام وقدرت، شهوت شکم وخوردن، شهوت کلام و غریزه ی جنسی و... وبه این معنا، عفّت هم معنا وجلوه های گوناگونی پیدا می کند.(عفّت شکم – شهوت – مقام – سخن و...)

به عنوان نمونه، در دعاها می خوانیم:

« خداوندا عفّت در شکم و در غریزه ی شهوت به من روزی کن »(اقبال الاعمال 1/204)

وامام صادق(ع) درمعرّفی شیعیانش به این محور اساسی اشاره می فرمایند که:

« شیعه ی علی ع کسی است که عفّت شکم وشهوت داشته باشد. »(کافی 2/ 233)

مقصود از عفّت شکم، گرسنگی کشیدن نیست، آن چنان که بعضی از صوفیّه و یا مرتاض ها به آن سفارش می کنند. بلکه حفظ تعادل در خوردن وخوابیدن وبهره وری مادّی از این جهان است. چون غرض از آفرینش انسان بندگی وعبودیّت خدا است، وآن هم بستگی دارد به قوّت ونشاط وجود انسان. و شکّی نیست که گرسنگی باعث ضعف وجودی انسان و در نتیجه عدم حال عبادت خواهد بود.

ادامه نوشته

حیا

شـرم و حیــا

 

**********

به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر

وبه یاد ولیّ خدا امام مهدی(عج)

************

ازشرم وحیا پرتو رخسار تو افزود

این آئینه شد صیقلی از آینه دان ها

جز قد خدنگ توکه دل ها هدف او است

یک تیر که دیده است که آید به نشان ها

**************

شرم: به معنای خجالت وانفعال، حیا، آزرم وعیب است. و آن حیرت و وحشتی است که در آدمی پیدا شود از آگاه شدن دیگری برعیب ویا نقص او.

وشرم حضور، به معنای رودر بایستی وخجالت کشیدن در حضور بزرگی. ودرنقطه ی مقابل آن بی شرمی است.

کسی کش بود دیده از شرم پاک

زهر زشت گفتن نیایدش باک

حیاء: درزبان عربی، از ریشه ی(ح ی و) یا (ح ی ی) به معنای شرم داشتن و آزرم و خجالت است. که درمقابل آن وقاحت و بی شرمی قراردارد. و منظور از آن خودداری از انجام کارهای زشت به سبب ترس از سرزنش شدن است.

درفرهنگ عالمان اخلاق، حیا نوعی انفعال و انقباض نفسانی است که موجب خودداری از امور ناپسند درانسان می گردد، و منشأ آن ترس از سرزنش دیگران است.

مطالعه درباره ی مفهوم حیا درآیات وروایات نشان می دهد که منشأپیدایش این حالت، درک حضور درمحضر ناظری آگاه، محترم وگرانمایه است.

حیا درقرآن:

حیا به مفهوم شرم داشتن چهارمرتبه و باالفاظی از مصدر(اِستِحیاء) سه بار به کاررفته. به صورت فعل منفی(لایَستَحیی) درآیه ی 26 بقره:

(خدای را ازاین که پشه ای یافراتر از آن مثل زند شرم نیاید)

ادامه نوشته