جای خالی پدر
جای خالی پدر
به نام خداوند بخشاینده ی بخشایشگر
وبه یاد ولیّ خدا امام مهدی(عج)
ای پدر:...
همگام که به همراه آفتاب به خانه ی یتیمکان بیوه زنی
تابیدی وصولت حیدری را دستمایه ی شادی کودکانشان
کردی، وبرآن شانه که پیامبر «ص» پای ننهاد، کودکان
رانشاندی، وازآن دهان که هرّای شیر می خروشید کلمات
کودکانه تراوید. آیاتاریخ به تحیّر بردر سرای، خشک و
لرزان نمانده بود؟ (موسوی گرمارودی)
روز پدر، امسال هم همچون سال های دیگر گذشت. روز ولادت امام علیّ بن ابی طالب(ع) به حقّ روز پدر نام نهاده شده، زیرا:
پیامبرخدا «ص» فرمودند:
« اَنَاوَعَلیٌّ اَبَوا هذِهِ الاّمَّةِ. من وعلی(ع) پدر این امّت هستیم »
و امام امیرالمؤمنین «ع» می فرمایند:
« ازرسول خدا(ص) شنیدم که می فرمودند: من وعلی(ع) پدر این امّت هستیم، وحقّ ما برمردم از حقّ پدر ومادر نسبی بزرگ تر است، زیرا اگر آن ها ازما اطاعت کنند، ازآتش قیامت نجاتشان می دهیم، وآن ها را از بردگی به بهترین آزادگی ملحق می کنیم.» ( تفسیر امام حسن عسکری 330)
وامام حسن(ع) می فرمایند:
« محمّد(ص) و علی(ع)، دوپدر این امّت هستند، پس خوشا به حال کسی که حقّ آنان را بشناسد و در تمام شرایط فرمانبرآنان باشد. خداوند اورا از برترین ساکنان بهشتش قرار می دهد، و او را به سعادت کرامت و خشنودیش می رساند. » (همان مدرک)
و از رسول خدا(ص) نقل شده که فرمودند:
« شایسته ی امامت نیست مگر کسی که در او سه ویژگی باشد، ورع وتقوائی که او را از معصیت و نافرمانی خدا حفظ کند، وحلم و بردباری که خشم او را کنترل کند، و حسن سرپرستی و ولایت برکسانی که تحت ولایت او هستند به حدّی که مانند پدر مهربان برای آن ها باشد. » (کافی 1/407)
و امام رضا(ع) در مورد فضل امام می فرمایند:
«... امام مونس رفیق، وپدر باشفقت ومهربان، و برادر همتا، ومانند مادر نیکوکار برای فرزند کوچک خود است.»(کافی 1/200)
رُمَیله، یکی از یاران امام علی بن ابیطالب(ع) می گوید:
در زمان خلافت علی(ع) دچار بیماری شدیدی شدم، و روز جمعه ای احساس سبکی کردم و فکر کردم که چیزی بهتر از این نمی شود که وضو بگیرم وبه نماز حضرت حاضر شوم. این کار را کردم و در نماز حاضر شدم، و زمانی که امام(ع) شروع به سخن فرمودند بیماری من عود کرد و در تمام مدّت خطبه ی حضرت به خود می پیچیدم. بعد از نماز به حضورحضرت رسیدم. به من فرمودند: ای رمیله تو را می دیدم که در تب و تاب بودی. گفتم آری و داستان خودم را بیان کردم. حضرت فرمودند:
«ای رمیله هیچ مؤمنی مریض نمی شود مگر آن که ما با بیماری او بیمار می شویم و محزون نمی شود مگر آن که با حزن او ما هم محزون می شویم و هیچ مؤمنی دعا نمی کند مگر این که با دعای او ما آمین می گوئیم. و سکوت نمی کند مگر این که ما برای او دعا می کنیم.»
پرسیدم یا علی(ع) فدایت شوم آیا این حالت در مورد کسانی است که در اطراف شما هستند؟ و آیا از مؤمنان دیگر در اطراف دنیا خبر دارید؟ حضرت فرمودند: ای رمیله، هیچ مؤمنی در شرق و غرب عالم از دید ما غایب نیست. (بصائر الدرجات 1/260)
امام زمان (عج)، در توقیعی به شیخ مفید می فرمایند:
« ما از اخبار شما آگاهیم... ما در مراعات حال شما کوتاهی نمی کنیم و یادتان را فراموش نکرده ایم، که اگر چنین بود گرفتاری های فراوان بر شما فرود می آمد و دشمنان بر شما سلطه می یافتند.»(بحارالانوار 53/ 175)
پدر، در فرهنگ و بینش همه ی مکاتب و همه ی دنیا با ارزش های والائی شناخته و تعریف می شود.
پدر، سبب آفرینش و واسطه ی وجود فرزندان است.
پدر، تمام وجود او پر است از عشق و مودّت و شور و عاطفه نسبت به همسر و فرزندان.
پدر، نگران و غمخوار و بلاکش درد ها و مشکلات فرزندان و خانواده است.
پدر، پناهگاه قوی و استوار، شجاع و قاطع در تحقّق ارزش های انسانی خانواده...
پدر، مدیر و مدبّر عالِم، و ادا کننده ی حقوق تربیتی و فرهنگی و مادی و معنوی همسر و فرزندان.
و الگوی ارزش های انسانی، در جلوه ی ایثار و گذشت و صبر و بردباری و عدالت است.
باید انصاف داد:
در طول تاریخ بشریّت، کدام پدر مانند انبیا و اولیای الهی، و امام علی بن ابیطالب (ع) و فرزندان معصومش(ع) چنین ویژگی هائی را داشته اند؟
علاوه براین که در نظام تکوین الهی وجود همه ی موجودات از جمله انسان ها با واسطه ی نور مقدّس پیامبر و امامان معصوم علیهم السلام بوده است و به تعبیر روایات و باورهای اعتقادی ما: به برکت وجود امام زمان است که موجودات روزی می خورند و به هستی اواست که آسمان و زمین استوار است.
امام علی بن ابی طالب که دوست و دشمن در وصف شخصیّت و عظمت او اظهار عجز کرده اند، که نمونه های فراوانی را می توان مطرح کرد. از جمله:
1 – بارون کاردایفو یکی از دانشمندان فرانسه می گوید:
« علی(ع) مولود حوادث نبود، بلکه حوادث را او به وجود آورده بود. اعمال او مخلوق فکر و عاطفه و مخیّله ی خود او است. پهلوانی بود در عین دلیری، دلسوز و رقیق القلب، و شهسواری که هنگام رزم آزمائی، زاهد از دنیا گذشته بود. به مال ومنصب دنیا اعتنائی نداشت. ودرحقیقت جان خودرا فدای ارزش ها ی الهی نمود.» (کتاب علی(ع) نوشته ی صمدانی 16 )
2 – جرج جرداق مسیحی در کتاب «امام علی(ع) صدای عدالت انسانی » می نویسد:
«علی(ع) دلی داشت مالامال از مهر، آزادی، انسانیّت و فضیلت... علی بن ابیطالب باراستی وراستگوئی درزندگی شناخته شده وامتیاز یافت. واقعاً سزاوار است که درجهان امروز، آتش افروزان جنگ، عوامل ومسبّبان بدبختی ملّت ها وافراد، به سخنان قهرمان اندیشه ی بشری، بزرگ مرد وجدانی انسانی، علی بن ابیطالب(ع) گوش فرا دهند و آن را حفظ کنند و در مقابل گوینده ی آن سر تعظیم فرود آورند. »
و در ادامه می نویسد:
« علی(ع) اقیانوس بیکرانی است که هیچ عاملی از عوامل روزگار نمی تواند اورا به تلاطم آورد جز دوقطره اشک چشم یتیم که این اقیانوس را متلاطم می کند »
3 – تویسیان دانشمند مسیحی می گوید:
« اگر امام علی(ع) این خطیب با عظمت واین گوینده ی زبردست، امروز درهمین عصر برمنبرکوفه می نشست، شما می دیدید که مسجد کوفه باآن همه وسعت، ازمردم مغرب زمین ودانشمندان جهان برای استفاده از دریای خروشان علم علی(ع) موج میزد »(امام علی بن ابیطالب.عبدالفتاح عبدالمقصود 1/23)
امّا هزاران افسوس برای بشریّت:
که بعد از رحلت پیامبر (ص) از شورای سقیفه انسان هارا از حضور پدر محروم کردند. ونا پدری های بیگانه باهمه ی ارزش های انسانی را به بشریّت تحمیل نمودند. وحسرت این محرومیّت به قدری جانکاه است که صدّیقه ی کبری (س) درحضورزنان مدینه که به عیادت ایشان آمده بودند فرمودند:
«سوگند به خدا اگر مردانتان در خارج نشدن زمام امور از دستان علی(ع) پای می فشردند، و تدبیر کار را آن چنان که پیامبر(ص) به اوسپرده بود تحویل او می دادند، علی(ع) آن را به سهولت راه می برد و این شتر را به سلامت به مقصد می رساند، آن گونه که حرکت این شتر رنج آور نمی شد، علی(ع) آنان را به آبشخوری صاف و مملو و وسیع راهبر می شد که آب را از اطرافش سرریز می کرد و هرگز رنگ کدورت به خود نمی گرفت. و آنان را از این آبشخور سیراب به در می آورد... شگفتا که بدسرپرستی انتخاب کرده و بد دوستانی برگزیده اند.»(مسند فاطمه 126)
وچه دردمندانه جرج جرداق در حسرت جای خالی پدر می گوید:
« ای دنیا تو را چه می شد اگر تمام نیروهای خود را فشرده سازی، و در هر زمان مردی چون علی(ع) را، با خرد و قلب و زبان و ذوالفقارش به بشریّت عرضه کنی؟» (امام علی صدای عدالت انسانی)
البته ای کاش جرج جرداق می دانست که خداوند برای تمام زمان ها تا پایان هستی زمین، علی(ع) ها را معرّفی کرده از امام اوّل تا امام دوازدهم(ع) وهیچ زمان، زمین از پدرآسمانی و حجّت الهی خالی نخواهد بود. امّا این فرزندان با پدران خود چه کردند، که امروز باید حسرت جای خالی آن ها را بخورند.
و چه سوگمندانه قرن ها است که شیعه ( و به تعبیر امام حسن عسکری(ع) ـ ایتام آل محمّد (ص)) در فراق پدر ندبه می کنند و شکایت این هجران را به خدا دارند.
و حتّی در سالروز میلاد پدر مانند بچه هائی که پدرشان در اسارت دشمن است. در کنار تابلو و یا عکس او برایش جشن تولّد می گیرند، امّا لحظه لحظه ی فراق را در سوگ او می سوزند.
امآ یک پرسش از علمای فرق دیگر اسلامی:
جدای از همه ی اختلافات تفرقه انگیز بین فرق اسلامی و جدای از وقایع تاریخی که بعد از پیامبراکرم(ص) اتفاق افتاد. آن چه که رسالت جهانی اسلام است، معرّفی یک رهبروپیشوا وپدر، باارزش های والای الهی برای نجات بشریّت است، چون دنیا درانتظار یک مصلح الهی است.
مگر از نظر قرآن ومتون اسلامی وروایات متواتر اغلب فرق اسلامی، صاحب وامام ورهبرمعصوم وپدر واقعی غیراز امام زمان، حجة بن الحسن العسکری(عج) برای نجات انسان ها وجوددارد؟
و مگر این فرمان قرآن نیست که:
« آیا کسی که هدایت به حق می کند شایسته تر برای پیروی است، یا کسی که هدایت نشده؟ مگرآن که هدایت شود، شمارا چه شده است چگونه حکم می کنید؟ »(35 یونس )
پس چرا به جای شناخت و معرّفی پدر حقیقی، و پدر زنده وآسمانی و شاداب، و منجی واقعی عالم وامید ستمدیدگان جهان و پیشوای عدل گستر، امام زمان ارواحنا فداه، تمام همّت خود را برای تقدّس بخشیدن و دفاع از ناپدری هائی به کارگرفته اید که نه شایستگی های لازم را داشته اند. ونه می توانند حتّی از خوددفاع کنند. چه رسد به پیروانشان ویا مردم دنیا.؟ وتنها ثمره ی دفاع شما ازآن ها اختلاف وتفرقه ولکّه دارکردن حیثیّت وآبروی قرآن واسلام ودرجهالت نگه داشته شدن و ریخته شدن خون بی گناهان بی شمار وفتنه وفساد درطول تاریخ اسلام شده است.
و مردم دنیا حق دارند بپرسند که، آیا جهان بی صاحب وسرپرست است؟ و آیا پدر واقعی ما کیست؟ و...
و چرا مردم دنیا را از شناخت و انس با پدر محبوبشان محروم کرده اید؟
چرا جای پدر خالی است؟
ا- حاجیان